Noong isang araw, sa SNN, parang walang ibang happening sa mundo ng ABS-CBN (oo, aminin na, Star Studio News Ngayon dapat ang name ng show), kundi In My Life. Kaya’t nang nakangiting ibinabalita ni Toni Gonzaga ang aksidenteng muntik ikabulag ni dear Coco, pinag-isip ako, kaya ba may hype sa pelikulang ito dahil:

a. buhay pa ang mga solid Vilmanians edad 40-70
b. Gov na si Ate Vi at malapit na ang eleksyon
c. sa SNN at iba pang PR makinarya ng Lopez
d. ang cute ni John Lloyd
e. tungkol na naman ito sa kabaklaan (yoohoo! direk Joey Reyes, wer na u?)
f. all of the above

Key in your answers by typing INMYLIFE space [Letter of your choice] and send to 2366. Antayin nyo ang reply ng asawa ni Florinda.

Pinanood namin ito.  Ewan ba.

Nang sumambulat ang tila orkestradong tili sa unang silip kay Robert Pattinson sa pelikula, alam kong ibang mundo ang napasok ko. At hindi ito ang mundo ng mga bampira o danag, kundi ang mas kahindik-hindik na mundo ng mga nireregla nang kadalagahan ng Poveda/Miriam/etc. na animo’y mangangamatay kung magkikikisay sa sobrang kilig sa sinehan. Naaamoy sa hangin ang nag-iinit na pawis na sumisirit mula sa kanilang mga singit at tinggil. Pihadong mapalad ang mga boyfren ng mga babaeng ito nang gabing iyon, kahit hindi nila kahawig si Pattinson, o si Robert Smith ng The Cure. Iyan ay kung batid ng mga ito kung paanong mapagsisilbing aphrodisiac o pampalibog ang mga eksena ng romansa sa pelikula bago ito isara, oo, hindi ng The Boston Drama ng Typecast (wishing ka pa) o Lovesong ng The Cure, kundi ng di maipaliwanag na 15 Steps ng Radiohead.

Posibleng direktang pinaksa na ng pelikulang ito ang politikal na usapin ng desaparecidos. Posibleng ito ang nawawalang sequel ng pelikulang Huwag po! Huwag po! Posibleng ikaw na mismo ang magfill-in-the-blank sa tanong na “Ano raw?” at magkandapilipit man ang dila mo sa paliwanag, pihado gayon pa rin ang magiging pagtangkilik dito. Dahil walang inaabangan at walang ibang mahalaga para sa sandamukal na mga bakla sa loob ng sinehan, lalo na ang mga nakatayo sa likuran kahit pa kadaming libreng upuan, kundi ang pagleleps-to-leps ni Bitangcol at Ravales, liban pa sa mga eksena ng macho dancing. Kahirap maging lalakeng artistang walang career sa telebisyon sa panahong ito ng piniratang DVD at mas liberal na homosexualidad. Pampatigas-titi na lang ang papel nila sa altar ng merkadong handang dumayo sa UP Film Center at sa dadalawang sinehang pinagpapalabasan ng ganitong palabas. Narito ang bagong uri ng kanibalismo, nasa luklukan ng “katalinuhan” at komersyo, at paglabas mo ng sinehan, nangangamoy di lang dugo kundi pati tamod.

Tunay na hindi nasyon, pinagmulan, o katangiang pisikal ang susing usapin sa usapin ng identidad kundi ang empirikal na pakiramdam, kung ano ang lantay na pinipintig ng puso. Pusa ka man o hippopotamus, pero kung ang sinasabi ng iyong hypothalamus ikaw ay isang inuuod na tuod, sa modernong panahon ng hightech na animasyon, malamang ikaw nga ay isang nabubulok na kahoy. Dahil virtualidad at hindi corporeality ang mahalaga sa epokang digital, ang epoka ng emo at hindi ng rason. Ngunit kung nabatid ito ng mga batang manonood ng Madagascar 2, tanging mga alipores ni Spielberg na lang ang nakakaalam.

At buong akala natin ay nilisan na ng seryeng ito ang palagiang arko ng kwentong James Bond—ang iligtas ang mundo mula sa pangunahing kaaway ng idyolohiya at sistema ng kapital sa panahon ng pelikula. Dahilan para kumitid ang mga dahilan sa patuloy nating pagtangkilik sa prangkisa ni Fleming sa: (1) bond girl, (2) mga eksena ng habulan, at (3) pambungad na awit. Gayunman, hindi pa rin mahihigitan nina Alicia Keys ang Diamonds are Forever, Live and Let Die, at A View to A Kill.

Maaaring ikatuwa ni Plato ang rekonstruksyon ng kanyang alegorya sa anyo ng Ember, isang syudad na wari’y perpetwal ang kadiliman ngunit salamat sa elektrisidad at agrikultura, makakatikim ka pa rin ng de-latang pinya. Dahil dito’y walang lugar ang demokrasya, ang matamis na panaginip ng kontemporaryong panahon, sapagkat sa simula pa lamang, batid ng mga Emberites na bihag sila sa kanilang limitadong mundo. Tanging ang puntong ito lamang ang tama sa buong palabas ngunit tila hindi ito sinasadya kapwa ng direktor o ng manunulat na si Jeanne Duprau. Ang nagagawa nga naman ng aksidente.

Bangungot sa makeup artists ang anumang pelikula na may sandamukal na bakulaw. Ngunit kung ang mga bakulaw na ito na lamang ang tanging bukal ng sustansya ng palabas, sino tayo para magreklamo’t makisimpatiya? Sa madaling sabi, mas magandang di hamak ang ikalawang produksyon ng Hellboy sa simpleng dahilan na lipos ito ng mga bakulaw tulad ng Star Wars. Dangan lang, animo’y isininga ang mga bakulaw na ito ng higanteng palaka ng Pan’s Labyrinth. Mainam na rin kaysa pakiwari mo mga hindot na supling sila ni Hitler at Mussolini.

Hanggang sa puntong lantarang ipinakita ang piraso ng ngipin na nasa puke ni Dawn O’Keefe, pinagagana ng pelikulang Teeth ang ating maharot na imahinasyon: paanong kaylinis na natatagpas ang mga titing nangangahas kumantot sa babaeng may vagina dentata? May sapat bang puwersa ang mga kalamnan sa puwerta ng babae para sa ganitong dekapitasyon? Hitik hindi lang sa fiction kundi sa mga simbolikong posibilidad ang pagsagot sa tanong na ito. Minsan na tayong nakakita ng babaeng nagpapatalsik ng mga bola ng pingpong mula sa kanyang puke. Nabalitaan na rin natin ang bersyon ng kwento hinggil sa pagbukas ng tansan sa mga bote ng beer. Hindi na natin dapat ikagulat ang penomenon sa Teeth.

Narito marahil ang aliw ng Teeth: ang reimbensyon ng isang mito upang makumbinse tayo na sa kontemporaryong panahon ng lumalalang polusyong industriyal, posibleng may kahalintulad ang ating pinanonood sa tunay na buhay. Nakaliligalig ang naturang posibilidad. Batid kasi natin na walang imposible sa mutasyon, lalo na sa ebolusyon ng katawan. Gamit ang istruktura ng trahedya at sindak, mabisang ipinababatid sa atin na maghunos-dili sa libido dahil may kinahihinatnan ang bawat pagkasta.

Posibleng sabihin na sa kaibuturan pala, isa lamang konserbatibong atake sa lumalalang kultura ng teenage sex sa Amerika ang Teeth. Iyan ay kung magiging bulag sa pagkilala na ang pelikula ay halos isang paean kay Freud at sa teorya nito ng Oedipus complex. Literal ang bawat eksena ng kastrasyon sa pelikula. Sa isang tagpo sa dulo ng palabas, kinain pa ng isang aso, na ang pangalan ay Mother, ang piraso ng natagpas na titi. Makapangyarihan ang mga nasabing eksena na maaaring ikatuwa ng mga taga-Gabriela.

Sa kabila ng peministang adbenturismong taglay ng Teeth, mas mahalaga, lumilitaw ang ideya ng represyong sekswal bilang isang natatanging ideyal na nasa kabila ng reyalidad. Na ang trahedya, halimbawa, ay nananatili lamang na trahedya hangga’t ganito ang kanyang pag-iral sa ating ulirat (unconscious). Sa madaling sabi, ang represyong sekswal ay maituturing lamang na isang uri ng represyon hangga’t hindi natin nakikilala ang kanya-kanyang responsibilidad sa anumang akto ng pakikipagtalik. Hindi ito pagsasalsal sa salita ni argumento para sa responsableng pakikipagsex. Hindi rin ito lagpas na pagbasa sa inihain ng palabas. Ang sa akin lang, pinagtitibay ng Teeth, halimbawa, marahil, ang paniwala na higit na maluwalhati’t masarap ang blowjob kung walang kumakayod na ngipin.

Aminin na natin, ang For the First Time ay pelikula ni KC Concepcion at sadyang kay KC lang. (Richard Gutierrez? Sino namang kumag ‘yun?) Pilit at paulit-ulit kong inaalala ang puntong ito dahil pakiramdam ko, lalo na sa unang hati ng pelikula, mas bida sina Candy Pangilinan at Nor Domingo. Kung si KC ang tanging alas ng buong palabas, bakit puro long shots? Bakit puro buhok at likod ni KC ang aming nakikita? Dinadaldal ni KC ang dialogue niya ngunit bakit lampara, mga puno, at dagat ang ipinapakita? Dahil di marunong umarte si KC? Keber sa abilidad niya sa pagganap! Kahit pa tila sinasinusitis ang pag-iyak ni KC sa big screen, kahit pa mukhang nalusaw sa Garnier ang pagmumukha niya, wala kaming pakialam. Hanap lang namin sa ganitong palabas ang isang uri ng kababawan mula sa isang “star” na makapagpapagaan sa aming pakiramdam. Kamalas-malas, malalim ang dagat sa Aegean at nalunod lang kami sa aming katangahan.